Ik loop vaak achter. Nu weer zoiets.
Het is al een tijdje geleden, jaren zelfs, dat ik deze foto maakte:
Een variatie op een maar al te bekend thema, dat ook andere varianten kent, zoals:
In beide gevallen wees het op een tekort dat aanvulling behoeft, daarbij suggererend dat dat tekort vooral nijpend is in het kamp van de roepers van de ‘moederleus’ Make America Great Again.
Niet dat deze aansporingen niet serieus zouden zijn, maar ze hadden ook iets van een parodie, een vorm van humor, en daardoor toch iets luchtigs.
De MAGA-moederleus, daarentegen, klinkt eerder omineus. ‘Greatness‘ is in principe niet maakbaar ‘met voorbedachten rade’ en van een dergelijk streven is zelden iets goeds gekomen, met de verachtelijke poging van Poetin om Rusland weer ‘groot’ te krijgen als jongste voorbeeld.
Er schuilt geen enkele merite in het streven ‘groot’ te worden, maar één ding is daarbij zeker wel groot: de kans dat zo’n poging ten koste zal gaan van anderen.
Dat dat laatste een aantal leden van het mensenras niets kan schelen was mij al bekend. Tot zover ‘was ik mee’, zoals de Belgen zeggen. Om je te kunnen, en willen, inleven in het lot van anderen is empathie vereist. Iets dat mensen in meer of in mindere mate rijk zijn, tot aan helemaal niet.
Je zou kunnen zeggen ‘Volgens de wetten van de jungle is empathie een vorm van luxe’. Maar je kan ook zeggen, in het verlengde daarvan, dat het wél hebben van empathie de mens juist onderscheidt van het beest.
Het ontbreken ervan lijkt de verbindende factor tussen de MAGA-mens en degenen, bijvoorbeeld, die te hoop lopen tegen AZCs. Leuzen als ‘America First’ en ‘Eigen volk eerst’ lijken bij velen eigenlijk te betekenen ‘Alleen wij’. Medeleven, compassie, empathie? Hooguit binnen de eigen groep, ten opzichte van anderen niet.
Oké, dat zoiets bestaat wist ik. Treurig genoeg. Maar nu pas, door het lezen van een artikel, ontdek ik dat er zelfs een grote groep bestaat met, laten we die aandoening noemen ‘empathie-aversie’. Mensen op wie empathie werkt als een rode lap op een stier, alsof medeleven met derden ‘woke’ zou zijn, een vorm van slapheid. Er blijken nota bene bestsellers te bestaan met titels als ‘Toxic Empathy’ en ‘Suicidal Empathy’.
Nu weet ik zelf nog steeds niet wat ‘woke’ precies is, maar ik zou er instinctmatig niet mee willen worden geassocieerd en met anti-woke zo mogelijk nog minder. Twee vormen van overdrijving aan beide kanten van het spectrum. ‘Té is nooit goed’, aldus wijlen mijn moeder, maar alleen al de term ’toxische empathie’ is pas echt toxisch.
De MAGA-mens stemde op Donald (2x), iemand die niet op empathie te betrappen valt. Ook anderen deden dat. Verbijsterend, maar waar. Er zijn zelfs mensen die menen dat Donald ‘door God gezonden is’, wat zou moeten betekenen dat God, mocht Hij bestaan, van God los zou zijn. Zou ik denken. En lees nogmaals:
Dit.
