Wit = Groen?
Ze zijn nakend, de Olympische Winterspelen 2026. Ze gaan gehouden worden in Italië. ‘Milano Cortina’, zo willen de Italiaanse Spelen door het leven gaan. En als ‘groen’. Dat laatste dreigt bijna letterlijk te worden. Zo wit als het bij ons al was, zo wil het daar waar het wit móet zijn maar niet worden. Dat kan vanzelf nog goedkomen, natuurlijk. En zo niet, dan zullen er vele tonnen kunstsneeuw aan te pas komen. Ernstig niet-groen.
F houten skiër
Zelf zou ik kunstsneeuw compleet verbieden, als ik het voor het zeggen had. Is er geen sneeuw, dan gaat het niet door.
Over de Olympische Spelen ging het op deze site al vaker. Zoals over de wildgroei aan sporten. In plaats van ‘groeien’ zou het devies ‘snoeien’ moeten zijn.
Maar kijk, dit jaar is er zowaar een sport bijgekomen die mag gelden als een echte aanwinst. En, tromgeroffel, daar is dan… ski-alpinisme. Dat is skiën zoals het hoort. Wil je zo graag aan zoeven doen, van boven naar beneden? Prima, maar dan moet je wel eerst boven zien te komen. Op eigen kracht. Mooi.
Goed, één sport erbij, dan ook (minstens) één sport eraf. Kandidaat Nr.1: (bob)sleeën. Voor de daarbij benodigde, peperdure baan is bij deze Spelen een bos gesloopt en zijn er in de natuur zeeën van beton gestort, terwijl zo’n baan daarna in de praktijk doorgaans alleen nog wordt gebruikt door één, of twee, marmotten met haast.
N.B.: ‘Milano Cortina’ is om het kort te houden. In werkelijkheid vinden de Spelen plaats in zeven verschillende plaatsen. (En Cortina = Cortina d’Ampezzo).
Grote vraag, zoals zo vaak: gaan de Italianen alles op tijd klaarhebben? Meestal lukt het, als door een wonder. En door het afsnijden van een bochtje, hier en daar.
Walking Football
Hij deed aan ‘walking football‘. Aan wát? Ik had er nog nooit van gehoord. Dus lichtte hij me voor: het is een vorm van voetbal waarbij er afgefloten wordt zodra een van de spelers aan het rennen gaat. Aha. Ideaal dus voor de luien, amechtigen en minderen ter been.
Doen meer mensen daaraan? Zeker, er bestaan zelfs toernooien voor zijn sport, zo vertelde de wandelballer. Sterker, hij ging nu zelfs met zijn team naar zo’n krachtmeting in Portugal.
Laatst zag ik hem weer. ‘En, vroeg ik, ‘hoe is het gegaan?’ De wandelballer keek gekweld. Ze waren door de Portugezen in de pan gehakt. De reden: de sport is nog in ontwikkeling. De regels zijn nog niet uniform. Ook in Portugal is wandelen wel het principe, maar voor een kleine zonde als een spurtje tussendoor fluiten ze er niet…
Paasei, Made in Italy
Standing Football
We zagen ‘m in de sneeuw. Met sneeuwwit haar. Hij trapte een balletje in het Vondelpark. Nog minder dan wandelend. Hij hield een voetbal hoog. En hoe! Hij kon het, echt.
Rijzig was hij daar bezig, in de kou in korte broek. Een mooie man. Handen in de zakken, alsof zijn kunstje geen kunst was. Maar dat was het wel.
Toen pas viel ons een tekstbord op, aan een lantaarnpaal, en een perspex bakje. Met flyers. Hij balde daar dus niet zomaar. We raakten in gesprek.
Albert van der Veen is een man met een missie. Zijn droom, die is vervlogen, maar hij maakt er nu het beste van.
Zijn droom was voetballer worden. Goed was-ie al, dat was het probleem niet. Sterker, naar zijn zeggen was hij ‘niveau Cruijff’. Niet geplaagd door valse bescheidenheid.
Maar, zo is dat in het leven, goed zijn was niet genoeg. Hij raakte verslaafd, aan televisie kijken, met iets te drinken erbij, en gooide zo zijn eigen glazen in.
Spijt heeft-ie, zeker, maar hij vervult nu een rol als levende reclame. Of beter: als anti-reclame. Iedere passant kan met hem meedoen in het park, terwijl hij ondertussen stichtend bezig is. Zijn boodschap, vooral aan jongeren en hun ouders: staren naar een beeldscherm levert je niets op. In zijn tijd was het die van de tv, nu is het die van de telefoon. Dollen, oké, scrollen niet. Het gaat om het echte leven.
Werkelijke wereld – Virtuele wereld = 1 – 0
(Vondelpark, in Alberts biotoop).
TERZIJDE
– Tegennatuurlijk
Los van de milieuontwrichtende productie van kunstsneeuw, tegen de klimaatverandering in, worden er tegenwoordig ‘sneeuwdepots’ aangelegd. Dat leidt weer tot een nieuwe categorie ongevallen waarbij skiërs in botsing komen met die witte voorraden ‘make-up’, vaak zo hard als beton.
– Albert van der Veen
– Eerder over Olympia