Bij mijn vorige blogpost lukte het.
Aantal woorden: 0.
Pfff, zoiets valt niet mee, vooral niet als je met een pen in de hand geboren bent. En toch is het in zo’n geval beter je in te houden en het beeld te laten spreken.
Dit ‘onderschrift’, ik kan het niet laten, is dus apart.
Zelf was ik diep tevreden met mijn woordloze creatie ‘Evolutie’. Q.e.d., voilà: ik ben uniek en geniaal. En dankzij AI werd dat nu eens zichtbaar voor iedereen.
Die euforie duurde maar kort. Al spoedig zond een wereldwijzere ‘lezer’ mij varianten van mijn creatie toe die al bleken te bestaan. Ongeveer. Afbeeldingen van de ontwikkeling van de primaten als een reeks, ‘culminerend’ in een homo (non) sapiens met de naam Donald J.Trump.
Kortom, de conclusie leek eerder te zijn dat ik niet zozeer uniek ben, maar traag. Toch treurde ik niet. Ik vond namelijk mijn eigen, kennelijk late versie in alle bescheidenheid de beste. Verreweg.
Van Donald kan je veel zeggen en dat doen we dan ook. Meer dan ons lief is, maar we ontkomen er niet aan, want Donald is bovenal: inspirerend. Niet als voorbeeld dat navolging verdient, maar juist om het tegendeel. Vandaar ook, onder meer, die evolutiereeks.
De trigger daarvoor, hoe kan het ook anders, werd overgehaald door Donald himself. Je denkt: ‘Hij kan mij niet meer verbijsteren, want erger dan het voorgaande kan het niet worden’, en dan toch…
Wat was het dit keer? Hij besloot een monumentale ‘ring’ op te richten bij Het Witte Huis. Een ring? Ja, als tempel voor het feest van de tweehonderdvijftigste verjaardag van Amerika en in één moeite door de tachtigste van Donald zelf. Te vieren met…. kooigevechten.
Symbolischer, als teken van neergang, kan het niet. Ergo, die evolutiereeks. Alsof hij de indruk die hij maakt, van een kip-zonder-kop-keizer van een rijk in verval, nog eens wilde onderstrepen. Door een bruut circus in de presidentiële tuin.
Zeker, spreken van ‘een neergang’ is van alle tijden. Zelfs wanneer alles juist omhoog lijkt te gaan kunnen de oudjes toch nog brommen. Zoals tijdens het grootste deel van mijn eigen leven. Na ‘de oorlog’ ging alles opwaarts, zo leek het toch: financieel, sociaal, alles. Perfect was de wereld nog niet, maar we waren ernaar op weg. De vooruitgang, onstuitbaar. Lineair omhoog.
En kijk nu. Neem Donald. Een uitputtende opsomming van het negatieve dat hij teweeg heeft gebracht lijkt nu al ondoenbaar.
– Het onderuit halen van de rules-based order, in binnen- en buitenland. Gewoon doen waar je zin in hebt, zonder inachtneming van eerder afgesproken regels. Omdat je de macht hebt om het te doen.
– Onbetrouwbaarheid als norm. Van opeens een aanval beginnen tegen een land waarmee je nog in onderhandeling bent, tot en met totale warrigheid.
– Verruwing, niet in het minst van het ‘presidentiële’ taalgebruik. Zoals “Open the F***in’ Strait, you crazy bastards, (…)”, richting Iran.
– Incompetentie, niet meer gecompenseerd door competente adviseurs. Integendeel: een kwaadaardige padvinder benoemen als baas van Defensie, die zichzelf omdoopt tot Minister van Oorlog. Onder (veel) meer.
– Het schaamteloos combineren van zelfverrijking met een publieke functie.
– Het versmachten van tegenstanders, door ze publiekelijk te (laten) vervolgen, zelf te bedreigen of ze daadwerkelijk tot pulp te procederen, zelfs als een proces geen kans van slagen heeft.
(Ik ken het verhaal: Amerikaanse baby’s eerste woordjes zijn ‘I sue you!‘, maar toch).
En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Heel opvallend daarbij zijn inmiddels de overeenkomsten met Poetins Rusland.
En dat alles terwijl zowel Vladimir als Donald en zijn bloedhonden à la Animal Farm nooit te betrappen zullen zijn op een niet strak gestrikte stropdas of een vlekje op hun hagelwitte boord. Terwijl zo’n smetje toch juist zo illustratief toepasselijk zou zijn. Om het alsnog sprekend in beeld te brengen moet je je toevlucht nemen tot een kunstgreep, waarbij je je afvraagt: ‘Wat is echter? De fantasie of de werkelijkheid?’
Trouwens, over ‘kunst’ gesproken, zowel de man in het Kremlin als die in Het Witte Huis verdenk je (ik) van een cultureel niveau nul.
Eerder kwam ik tot dit toekomstbeeld:
Dat lijkt wat cru, maar mocht Donalds ‘Big Bad Taste Ballroom‘ er ooit komen dan zal voor niet weinigen zoiets een wensdroom zijn.
Laten we ons trouwens aan onze kant van de plas niet overgeven aan neerbuigendheid. De neergang is niet alleen te wijten aan één luifelkuif of een enkele ‘Ploertin’. Ook wijzelf doen eraan mee, maken het mogelijk, alleen al door ons stemgedrag.
Bij ons was de kanarie in de kolenmijn de Brexit: niet meer zoeken naar binding, naar vereniging, naar samen, maar naar ieder voor zich voor eigen gewin.
Zeker, Donald jaagt het aan, met als zwartste op zijn conto dat wat je zou willen noemen het ‘verlelijken’ van de wereld. ‘Me First‘, of eerder nog ‘Alleen ik’. En misschien vooral:
Meedogenloos – De afwezigheid van mededogen.
Bombarderen ‘just for fun’, zo zei de president van de Verenigde Staten nog recentelijk.
Het is net of schurken, waartegen je zou willen dat de wereld wordt beschermd, in heel wat landen nu juist aan het roer staan. Een nachtmerrie, ook overdag.
Maar ooit gaat de lijn omhoog weer komen. En, in de tussentijd, is onze redding… een Belg.
TERZIJDE
– Power XL
Economen zijn onder de indruk dat de Amerikaanse economie nog groeit. Ondanks Donalds contraproductieve economische ‘beleid’, afkomstig uit zijn buik.
– Citaat
Voor wie nog mocht denken ‘Misschien zie ik het van veraf niet goed’.
Mitch McConell, voormalig leider van de Republikeinen in de Senaat, over Donald van dichtbij:
“not very smart, irascible, nasty, just about every quality you would not want somebody to have.”
– Onvermijdelijk
Inzake Donald in herhaling te vervallen.
– Turven
Geloof dat het The New York Times was die probeerde Donalds onwaarheden bij te houden.
En zijn superlatieven?
– Conclusie?
Had dit ‘onderschrift’ nu zin, of niet?