Gevangen in Italië

O sole non mio!

GEVANGEN IN ITALIË

buio.M

In 2013 legde het Europese Hof voor de Rechten van de Mens Italië een boete op vanwege de toestand van de gevangenissen in het land. De laatste jaren hebben ook steeds meer Nederlanders ontdekt hoe het daarmee is gesteld.

‘Oh, zon van mij!’ Bij vrijwel iedere Nederlander zit het er diep in: Italië is het land van O sole mio! Minder bekend zijn onze landgenoten met hoe het er is in de schaduw, en zeker niet met die van een speciaal onaangename soort: die in de gevangenis. Vandaaruit lijkt al die sole vooral ‘non mio‘, iets voor anderen.

Mieke Abbing, consulair medewerkster van de Nederlandse ambassade in Rome, weet er alles van. Al vele jaren pendelt ze tussen die twee werelden van zon en schaduw heen en weer. Het is haar taak de Nederlandse gedetineerden te bezoeken en bij te staan. Tot voor kort een steeds drukkere taak. Het aantal Nederlanders dat in ‘De Laars’ wordt opgepakt steeg een aantal jaren explosief. Orders vanuit Den Haag om het aantal bezoeken aan een gedetineerde van ons land in den vreemde te halveren tot twee per jaar, hielden het nog net werkbaar. Abbing heeft bovendien niet al ‘onze’ gevangenen onder haar hoede. Het meer noordelijke Italië valt onder haar collega in Milaan. Alleen de Nederlandse gevangenen vanaf Toscane naar het zuiden toe worden door Abbing bezocht. Daarnaast is er nog een kleine groep met een Nederlandse verblijfsvergunning. Lastig is dat de gedetineerden verspreid zijn tot in de verste uithoeken van het land.

Italiaanse gevangenissen zijn er vooral in twee soorten: vreselijke en nog ergere. In die laatste categorie bezorgen namen als l’Ucciardone (Palermo), Poggio Reale (Napels) en Regina Coeli in Rome iedere Italiaan spontaan pelle d’oca, ganzenvel.

Regina-Coeli.L
De gevangenis Regina Coeli gaat bijna schuil in het centrum van Rome