‘Een beeld zegt meer dan duizend woorden‘.
Het is een bekende spreuk. En waar. Toch schrijven woordenmensen, zoals ik, vlijtig door:
‘Ik zit hier, ik kan niet anders’.
Zo kan de variant luiden van een andere bekende spreuk.
Zeker is dat je ook al schrijvend heel wat woorden kan besparen. Zo kan in de Chinese taal ook één woord meer zeggen dan een duizendtal.
Neem ‘hao‘.
Het toont een vrouw, links, en rechts een kind. Betekenis samen = goed.
Het duurde even voor het Westen met een eigen versie kwam:
Een andere invalshoek, zoals die vanuit een heel andere cultuur, kan welkome verlichting brengen. Zo ging het eerder op deze site al over het Chinese woord voor ‘crisis’:
Dat ziet er ingewikkeld uit, maar de uitleg is simpel: ook het woord weiji bestaat uit twee delen.
‘Wei‘ = ‘gevaar’, iets waar mensen in een crisistoestand vaak bang voor zijn. Maar dan komt het: ‘ji’ betekent ‘kans’, ‘mogelijkheid’. Ook wel ‘keerpunt’.
Kortom, als je dreigt ontslagen te worden ben je geneigd dat te zien als een ramp, maar misschien opent het juist wel een route naar iets beters. Bijvoorbeeld. Zo heb ik met dit onbetaalbare Chinese crisiswoord al bij heel wat angstigen licht doen gloren aan het einde van hun tunnel.
Het hierboven afgebeelde karakter is het oorspronkelijke, zoals nu nog gebruikt in met name Taiwan. In de jaren vijftig werden in de Volksrepubliek China vele karakters vereenvoudigd.
‘Kaalgeplukt’ zag de crisis er opeens een stuk leger uit.
Al kan het, anders geschreven, toch nog heel wat lijken.
De vereenvoudiging werd een halt toegeroepen toen er bij de leiders, paradoxaal genoeg, daardoor juist een gevoel van crisis ontstond: zelf ‘onafgekort’ opgegroeid, konden ze versimpelde teksten niet meer volgen. Terwijl voor Chinese leiders eeuwig geldt: controle is Nr.1.
Ze zagen ‘Gevaar’ + ‘Keerpunt’ als pas echt iets om van te rillen.
Maar als ‘Gevaar’ + ‘Kans’ biedt weiji ook uitzicht op iets positiefs: op een uitweg-en-keerpunt-in-één. Lang, heel lang wachtte ik op een westers medicijn met dezelfde potentie. En nu dan, eindelijk zag ik het opeens voor me. Zomaar, ergens in Toscane. Al was het dan geen woord:
TERZIJDE
– ‘Ik sta hier, ik kan niet anders’
zou Martin Luther gezegd hebben.
Maar waarschijnlijk niet.
– Suddercrisis (voor nu…)
Gaat ook Taiwan ooit weiji simpel schrijven?
– Eerder over weiji.