COSTA CONCORDIA UPDATE 3

22 juli 2014

De cirkel begint zich te sluiten. Wat begon als een tragikomedie begint aan het eind soap-achtige trekken te vertonen. En waar Nederlanders aan het begin van deze hele operatie een belangrijke rol speelden, zo doen ze het nu weer bij de sleep.
Het vertrek is inmiddels weer met een dag uitgesteld. Daardoor is er tijd voor de Italiaanse pers om zich op te winden over dingen in de marge. Stormen in glazen water, terwijl de verantwoordelijken zich zorgen maken over de wind op zee.

1)
De Italianen zijn in verontwaardigde verwarring over wie bij de sleep het commando heeft. Het is illustratief voor de communicatieproblemen die zich voordoen in een meertalige omgeving. Of misschien beter gezegd: in een omgeving waarin velen de Engelse taal niet beheersen.
Wat was het geval? Als baas van de sleep was de Nederlander Hans Bosch voorgesteld met de Italiaanse term ‘comandante’, die zich tijdens de sleep zal bevinden op de eveneens Nederlandse sleepboot de ‘Blizzard’.
Daarop hadden de Italianen de conclusie getrokken dat Bosch de kapitein van de Blizzard is. Maar nee, Bosch is de zogeheten ‘towmaster’. Hij is de chef van de sleep, die opereert onder de algehele leiding van de ‘salvage master’, de Zuid-Afrikaan Nick Sloane.

5.A presto.XM
Een andere kapitein: ‘Tot ziens en tot gauw’.

2)
Verrassing: wie bemoeit zich opeens met dit alles? De Française Ségolène Royal. Door haar ex-man François Hollande is ze onlangs benoemd tot minister van Milieuzaken. In die hoedanigheid gaat ze zowaar aan boord van een Frans marineschip het konvooi van de Costa Concordia volgen, omdat die (op ruime afstand) van Corsica zal varen.
Dit levert de (on)nodige stekeligheden tussen Frankrijk en Italië op, waarop door de speciale commissaris voor de Costa Concordia snedig wordt gereageerd: ‘We zullen de Franse haan (Italiaans: galletto) beantwoorden met onze eigen Galletti’, (zowel meervoud ‘haantjes’ als de naam van de Italiaanse minister voor Milieu.)

Nou ja, morgen moet het dan écht gaan gebeuren… Twee sleepboten, met kabels van 700-800 meter lang, gaan het grote werk doen. Begeleid door een kleine armada aan ondersteunende vaartuigen.
Als ze echt op woensdagmorgen gaan beginnen, dan zouden ze op zondag in Genua moeten zijn.

Costa Concordia Update
21 Juli 2014


De wind trekt aan. Het dondert en bliksemt. Uit mijn uitzicht is de vulkaan verdwenen, dezelfde die ook uitkijkt op de Costa Concordia.

Nog wit.M.
Toen-ie nog wit was…

Volgens het plan moet het rampwrak morgenochtend vertrekken, maar dit dekselse weer werkt niet mee. Ondertussen komt de Concordia steeds verder uit de zee omhoog. Inmiddels is de naam op de zijkant weer zichtbaar en ook de boeg priemt weer vooruit, boven water.
Dit is allemaal via live-streaming te volgen. Zie bijvoorbeeld http://www.giglionews.it/2014/07/20/live-streaming-costa-concordia-refloating of http://video.repubblica.it/home .
Bij het vervangen van het water in de caissons door perslucht, wat voor het drijfvermogen zorgt, wordt heel subtiel te werk gegaan. De kunst is daarbij het wrak eerst in twee richtingen licht scheef te laten stijgen, zodat het water uit de vrijgekomen dekken kan stromen. Maar ook weer niet té scheef, zodat het geheel van caissons, kabels en wrak niet teveel onder druk komt te staan.

Wanneer het wrak eindelijk gaat vertrekken is het nog de vraag in welke richting. Daarover beslist de kapitein wiens sleepboot bij het transport de leiding heeft. De keus is tussen eerst recht vooruit, in de richting waarin het schip nu ligt, langs de plek waar de cruiseliner werd opengereten en vervolgens langs de andere kant van Giglio richting het noorden. Of honderdtachtig graden draaien en dan direct ‘omhoog’.

Intussen wordt er in Genua ook een loods al een beetje zenuwachtig. Het is dezelfde die de Costa Concordia richting zee heeft geloodst vanaf de plek waar het schip werd gebouwd. En nu…
Nu zal het wrak eerst worden aangemeerd in Voltri, net iets ten westen van het vliegveld van Genua. Daar zal de sloop beginnen die in meerdere fases wordt uitgevoerd. Eerst komen het gedeeltelijk strippen van de buitenkant en de ontmanteling van het interieur aan de beurt. Pas als het wrak daardoor aanzienlijk lichter is, zal het worden versleept naar de definitieve slooplocatie.
Vraag: wat gaan ze doen met interieurelementen die nog goed zijn? Gaan ze die veilen à la de Titanic?
Hoe dan ook, zal het sloopwerk voor honderden arbeiders twee jaar lang werk opleveren.

Op Giglio zelf combineren ze het inhouden van de adem in verband met het vertrek met het al nadenken over de ‘erfenis’. Tot nu toe is altijd gedacht aan een scenario waarin de rampplek weer zo goed als mogelijk wordt opgeleverd in de oorspronkelijke staat. Daarvoor denkt men nog een jaar nodig te hebben. Maar inmiddels gaat er op het eiland een petitie rond om de gebouwde onderwaterplatforms en ankerblokken intact te laten. Daar zouden de marine flora en -fauna juist nog plezier van kunnen hebben, zo is het idee. Plus waarschijnlijk: de plezierduikers.

Eerst maar eens zien of die geroeste nachtmerrie ook echt vertrekken wil…

*